سلام،سلام گرم و صميمي به همه  ي دوستاي گل خودم،به همه ي دوستا يي كه هميشه پيش من و همراه منند تا من هيچوقت احساس تنهايي نكنم.و يه سلام ويژه به آبجي سيسيلي و يه سلام خاص به دوستم مليكا.

من امروز ميخوام يه آپ كوچولو داشته باشم.البته خودم راضي نبودم كه حالا حالا ها آپ كنم،ولي خب به اسرار چندتا از بهترين دوستام محكوم به اين كار شدم و موضوع آپ امروز منم همونيه كه تو عنوان نوشتم.

و اون رو هم يكي از دوستاي خوبم به اسم سما خانوم گل به من پيشنهاد كرد.

اما قبل از هر چيز  درباره ي خودم بگم و اين كه من رويارو از دست دادم خيلي ساده.يه نفر كه نفهميدم كي بود اومد تو زندگي رويا اصلا خيلي مدت زيادي طول نكشيد كه رويارو ازم گرفت.اما من الانم مطمئنم كه رويا عاشق منه نه عاشق اون...

ولي به هر حال ديگه اتفاقيه كه افتاده و من هم چاره ي ديگه اي جز تحمل كردن اين وضعيت ندارم. درسته كه رويا منو واس خاطر پول ترك كرد،اما منم يه كم درك و شعور دارم كه بفهمم كي مقصره و كي بيگناه.

واسه همين من به رويا قول دادم كه كاري بكنم تا از انتخابش و از اينكه منو ترك كرد به عشق هردومون پشت پا زد پشيمون بشه.

واما عشق جديد من كه مطمئنم تا آخر عمرم با من خواهد بود و در هر لحظه لحظه ي زندگي من ياري ام خواهد كرد،خداست.خدايي كه من احساس مي كنم تازه تو وجودم شناختمش.

و اما برسيم به داستانمون، داستاني كه وقتي وقتي نوشتمش كه اصلا حس نوشتن نداشتم ، واسه همون  اگه خوشتون نيومد ناراحت نشين.اما من اين داستان رو تقديم مي كنم  به شما دوستا ي خوبم به خصوص سما جون كه زحمت كشيدن و موضوع اين آپ رو امر فرمودند:

يه جنگل تبر، يه جنـــــــــــــــگل تبــــــــــــر، يــــــــــــــــه جنــــــــــــــــــــــــــــگل تبـــــــــــــــــــــــــــر

فكرشو بكنين يه جنگل تبر چه جوري مي تونه باشه،تو اون جنگل اصلا هيچ احساسي وجود نداره.هيچ درختي شب رو راحت نميخوابه.هميشه تو فكرش اينه كه من ميتونم زنده باشم و آيندرو ببينم، من ميتونم به عشقم برسم.اما اون درخت هميشه مي ترسه از تبرها.همه ي درختا از تبر ها مي ترسن،اما چاره اي ندارن بايد تحمل كنند.اما نه...

اون درختا هيچ وقت از تبر هايي كه پيش اونا پره نمي ترسن،درختا از ما آدما مي ترسن،از آدمايي كه به خودشون اجازه ميدن بي هيچ احساسي تبر ها رو به دستشون بگيرن و درختارو قطع كنند و نذارن درختا به آروزو هاشون برسن.ولي درختا باز چاره ي ديگه اي ندارن بايد بسوزنو بسازن.بايد از اون به بعد توذهنشون، تو خيالشون تصور كنند كه سرنوشتي كه انتظارشونو ميكشه چه شكلي رقم مي خوره. اونا ميدونن بايد بميرن و به يه جنگل پر مداد تبديل بشن.مدادايي كه هيچ وقت به گذشتشون فكر نمي كنن؟، اصلا نميدونن از كجا اومدن و فقط به فكر خودشونند.

درختاي بيچاره ، با چه اميدي زنده بموننو زندگي كنن.و باعث همه ي اينا ماييم.ما آدما! كه به جز خودمون به چيز ديگه اي فكر نمي كنيم.و اگه كمي فكر كنيم مي فهميم كه يه جنگل پر تبر بهتره از يه جنگل پر مداد.آخه وقتي درختا به تبرها نگاه مي كنن مي فهمن كه بايد يه روزي از اين دنيا برن و واسه همين هركار خوبي از دستشون بر بياد انجام ميدن.اما وقتي كلي مداد پيششون باشه، هميشه مي ترسن و از ترس و دلهره هيچ كاري نميتونن انجام بدنن.اخه ميدونن سرنوشتشون آخر به مداد شدن ختم ميشه.و واسه همين شايد خدكشي كنن و يا از ترس بميرن.

و بازم باعث مرگ اونا ماييم.پس بهتره از اين به بعد به فكر درختاي عاشق بيچاره هم باشيم.... .

 مامان نازي نوشت: با يه جنگل تبر ميشه ريشه ي خاطرات بد رو از جا بكنيم، و با يه جنگل مداد بجاش خاطرات قشنگ نقاشي كنيم.

خودم نوشت:من خيلي از دوستامو واسه اين آپ دعوت نكردم واسه همين از اون خيلي ها معذرت مي خوام و اگه اومدن ديدن آپ كردم و دعوتشون نكردم ناراحت نشن.

علي نوشت:كسايي رو هم كه من دعوتشون كردم خواهشا نظر بدن اما نه اينكه بگن آپت قشنگ بود و از اين حرفا.اگه نخوندين رك بگين نخوندم.

بازم خودم نوشت : سما خانومي بابت موضوع دستتون درد نكنه.

                                                                                                               The end